تولد دوباره(بهشت گمشده گذشته)

هتل کالیفرنیا

باز با آن آشفتگی خاص خودم خودم را به خیابان سپردم.مدت ها بود مردم من را با آن پالتوی مشکی و کلاه سیسلی میشناختند.مدلی که تقریبا منسوخ شده بود ولی من در لا به لای سیاهی تاریخ به دنبال عشق خودم میگشتم.قدم زنان روی سنگ فرش پیاده رو در حال ارتباط گرفتن با تاریکی و روشنایی بودم.ناگهان صدایی آمد.آری دوستم مایکل بود.بدون سلام پوزخندی زد.گفت باز که پرسه میزنی.برایم مثل یک منوی رستوران بود.هرگاه مرا می دید مرا به جای مزخرفی دعوت میکرد.از پیشنهاد هایش خسته شده بودم ولی نمیدانم چرا یک نیرویی درونی به من میگفت به کلامش گوش بده.مایکل گفت امشب برایت جایی را سراغ دارم...