ابدییت...

درست است هنوز طعم گرمای تابستان زیر زبانم مانده ولی تا چشم بهم بزنیم سرما و تنهایی تک تک لحظاتمان را پر میکند.سرمایی که خاک را هم به وحشت می اندازد.همیشه نزدیک زمستان که میشوم ترسم هم بیشتر میشود؛چون خاطرات که مثل بخار روی شیشه اند یخ می زنند و ابدی میشوند.من میمانم و دود سیگارم که در آسمان می و رقصد و باز تنهایم میگذارد...